| Strijdend ten onder
Vandaag, 8 maart 2026 (wat vliegt de tijd hè), staat voor ons, Spaubeek 4, een wedstrijd op het programma die om verschillende redenen bijzonder genoemd kan worden. Ten eerste spelen we namelijk niet tegen zomaar een team. Nee, onze tegenstander van vandaag is de onbetwiste koploper in onze competitie: Jekerdal 5. Dit team wordt gevormd door een bij elkaar geraapte groep van Hollandse studenten die in het prachtige Maastrichts hun geluk komen zoeken. Het is een elftal dat door een heel aantal van ons gevreesd wordt. Een direct gevolg van de totale oorwassing waarop zij ons afgelopen oktober op ons eigen veld trakteerden (voor liefhebbers van leedvermaak, hier een linkje naar het wedstrijdverslag). Ten tweede kan de aanvangstijd van deze wedstrijd met recht ‘onchristelijk’ genoemd worden. Al om maar liefst 20 voor 8 dienden we ons aan de poort van onze VVS te melden. Meer slapend dan wakker beginnen we aan de 30 minuten-durende tocht naar het sportcomplex van Jekerdal.
Op locatie aangekomen treffen we een veld aan dat dermate in mist is gehuld dat je vanaf het ene doel het andere nauwelijks kunt zien. Even wordt gevreesd dat de scheidsrechter tot afgelasting zal overgaan. In onderling overleg wordt echter besloten om toch maar te gaan voetballen. Zo blijft ons een tweede maal midden in de nacht opstaan om te voetballen bespaard. Ons rest de taak om ‘de mist van het veld te spelen’.
Wat de dichte mist overigens niet kan verhullen, is hoe karig en toegetakeld het Jekerdalse team is. Waar bij ons ook een aantal sterkhouders om verschillende, zonder twijfel legitieme, redenen ontbreken, is de selectie van Jekerdal 5 wel heel erg dunnetjes. Naast 4 man die respectievelijk op krukken en in rolstoelen in/bij de dugout staan/zitten, staan op het veld welgeteld slechts 11 spelers met een blauw/wit shirt. En erg serieus lijken deze 11 de te spelen wedstrijd ook niet echt te nemen. Pas tien minuten voor het eerste fluitsignaal komen ze, vergezeld van een enorme bierwalm, het veld op banjeren om te beginnen aan iets wat zou moeten doorgaan voor een ‘warming-up’. Tevens blijken ze afgelopen vrijdagavond nog een stevige oefenwedstrijd te hebben gespeeld, die merkbaar nog in de benen zit bij een aantal. De laatste woorden van onze coach hameren er dan ook op om deze laksheid af te straffen, te laten zien wat we kunnen, wat we waard zijn en misschien, heel misschien, zelfs een resultaat te behalen. Het strijdplan hierbij is duidelijk: vanuit een laag blok in elk duel alles geven, elke tweede bal winnen, loeren op een eventuele counter en, geloof het of niet: het voorkomen van tegengoals. De strategie van de tactische overtredingen wordt bij het behalen van dit doel als toelaatbaar beschouwd, aldus besluit coach (en CDA-politicus) Max.
Deze woorden blijken impact te hebben gemaakt binnen ons team. Wat volgt is namelijk een opzienbarende eerste helft. Defensief staan we als een huis en na ongeveer tien minuten is het Timo die opkomt aan de linkerkant, capitano Pip vrij ziet staan op randje 16 en hem met een hachelijke voorzet weet te bereiken. Pip handelt vervolgens razendsnel en weet met de binnenkant van zijn linkervoet de verre hoek te vinden. 0-1 Spaubeek. De blijdschap is even groot als de verbazing. Jammer genoeg volgt hierna echter al vrij snel de 1-1. Na simpelweg een voortreffelijke aanval komt de bal terecht bij de sterke spits van Jekerdal, die zeer behendig wegdraait bij twee man en het net weet te vinden.
Ondanks deze tegenslag heerst er wel degelijk het onverwachte geloof dat hier iets te halen valt. We tonen ons een team dat vecht voor elke bal. Zelden heb ik ons zo zien strijden. Hoewel de spelers van Jekerdal bij vlagen zeer veel klasse tonen, weten ze niet zo goed raad met het vechtvoetbal dat wij als Spaubeek zijnde spelen. En wat volgt is dan ook een nieuwe grote verassing. Brands doet namelijk dat wat hij als de beste kan, namelijk een bal naar voren rammen richting diepgaande spelers. Ik geloof in de bal, ren de ruimte in en sta plots op ongeveer 30 meter in het veld 1 op 1 met de lange keeper van Jekerdal. Ik heb eigenlijk maar één optie en dat is de bal lobben. De keeper wordt hierdoor verschalkt en de bal gaat richting doel. Er is echter nog een centrale verdediger die denkt de bal uit het doel te kunnen houden. Tergend langzaam zie ik de bal echter het doel bereiken, de doellijn passeren, en de verdediger de bal in plaats van uit het doel te trappen, keihard in de bovenkant van het net jagen. Zo komen we opnieuw op voorsprong en dit zal zo blijven tot de rust.
Onder het genot van de uiterst hete thee die Max waarschijnlijk nog steeds aan zijn lip voelt, wordt naast de vele complimenten over ons spel uitgesproken dat we in de tweede helft nog meer gas zullen moeten geven. We zullen over onze conditionele grens moeten gaan en keihard vechten. Kwalitatief gezien zijn de spelers van Jekerdal namelijk, zoals verwacht, een heel stuk beter. Het is een soort voetbal dat we als team nog niet vaak hebben gespeeld, zo laag en zo op felheid en duelkracht. Toch lijkt het ons best goed te liggen.
We volgens het devies op en dwingen de spelers van Jekerdal zo om mee te gaan in ons krachtspel, wat bij hen leidt tot verschillende blessuregevallen. Met bosjes vallen ze om en liggen kermend op de grond. Wegens het gebrek aan wissels zijn ze echter genoodzaakt door te spelen, eentje zelfs met wat lijkt op een verrekte kruisband. De paniek begint langzaamaan sterk toe te nemen bij de Hollanders. Dit leidt tot het nemen van een aantal onorthodoxe maatregelen. Zo worden verschillende teamgenoten die nog hun roes aan het uitslapen zijn opgebeld en vertrekt een staflid zelfs naar het huis van een van hen om daar aan te gaan bellen en hem uit zijn bed te gaan trekken. Dit scenario hadden ze duidelijk niet voorzien.
Waar het verhaal tot nu toe zo mooi is, moet ik u helaas teleurstellen. Wat volgt is namelijk een bad ending. Twee momenten van pure kwaliteit van de nummer 10 van Jekerdal, die voor een team als Fortuna volgens sommige van ons niet zou onderdoen, zorgen ervoor dat het ons toch nog uit handen glipt. Ik houd dit stuk bewust kort, want op geen enkele manier valt ons als team hier wat te verwijten. We hebben vandaag alles gegeven en hoewel we zonder punten vertrekken mogen we zeer trots zijn op wat we vandaag hebben laten zien. Ik vermoed dat een heel aantal van ons nog wel een aantal dagen moeilijk loopt en dat laat zien hoe goed het zit met de bereidheid om voor elkaar door het vuur te gaan. Laten we vooral dit meenemen uit deze wedstrijd en meenemen naar de resterende voetbalzondagen. Volgende wedstrijd: zondag 15 maart 2026 11:00, Spaubeek 4 – HBC 2.

